شورای صنفی دانشکده کامپیوتر پیگیر برگزاری اردوی سالیانه دانشکدهای به رسم هر سال بود. هر سال بدون هیچ مشکلی این اردو برگزار میشد و هیچ “عواقب ناگواری” پیش نمیآمد. خیال کرده بودیم، ما همان دانشجویان هر سال هستیم، مشکل ناگواری ایجاد نمیکنیم. پیگیر کارهای اداری شدیم، از ریاست دانشکده شروع کردیم. اجازه خواستیم، گفتند من مشکلی ندارم، باید از معاونت فرهنگی مجوز بگیرید. رفتیم دنبال راضی کردن معاونت فرهنگی که : ما مشکلی ایجاد نخواهیم کرد آیا مجوز میدهید؟ گفتند ما مشکلی نداریم، شما از آقای رئیس رضایت نامه بیاورید که بچههای خوبی هستید.(به روند قانونی توجه کنید، رجوع شود به چند خط بالاتر) برگشتیم پیش آقای رئیس، از دفعه قبلی که پیش ایشان بودیم چند وقتی گذشته بود، در این چند وقت یک پایمان در اتاق آقای رئیس بود و منتظر ایشان بودیم، یک پایمان هم در معاونت فرهنگی بود، به هر حال موفق شدیم آقای رئیس را متقاعد کنیم که ما هنوز همان دانشجویان خوبی هستیم که سالهای قبل اردو میرفتیم. گفتند من با شما مشکلی ندارم، از اول هم مشکلی نداشتم، بفرمایید این هم رضایت نامه! (خلاصه کلام اینکه مجوز را دادند.) در متن مجوز صادر شده هیچ بند و تبصرهای نیامده بود، نگفته بودند با اردوی مختلط مشکل دارند.
رفتیم دنبال بقیه کارهای اردو. اتوبوس گرفتیم، با آشپز صحبت کردیم و مقداری از مواد اولیه غذای اردو تهیه شد، با خیال اینکه اردو قرار است برگزار شود بچهها را خبر کردیم. ۱۵۰ نفر ثبت نام کردند و ۱۱۰ نفر هم هزینه اردو را پرداخت کردند.
پیگیر کارهای نهایی اردو بودیم که خبردار شدیم آقای رئیس مخالف اردو رفتن ماست! ظاهرا نامهای نوشته بودند به معاونت فرهنگی که در آن نامه از “عواقب ناگوار احتمالی” برگزاری اردوی مختلط سخن گفته بودند و اینکه مسئولیت این اردو را نمیپذیرند و از آن تبری میجویند!! ظاهرا در عرض ۱۶ روز، ما (دانشجویانی که آنقدر لیاقت داشتند که بتوانند اردوی سالم برگزار کنند) به عوامل بروز حوادث ناگوار احتمالی تبدیل شده بودیم. حالا که مطمئن شدهایم قرار نیست اردویی برگزار شود حداقل کاری که میتوانیم بکنیم این است که از آقای رئیس و مسئولان دانشگاه بپرسیم که :
چرا آقای رئیس به وقت اعضای شورا آنقدر اهمیت نمیدهند که براحتی آنها را ۱ ماه به دوندگی بیهوده واداشتهاند و اگر قرار بود اردو برگزار نشود، چرا از همان ابتدا مخالفت خود را اعلام نکرده بودند؟
منظور آقای رئیس از عواقب ناگوار احتمالی چیست؟
چرا شورای صنفی که نماینده همه دانشجویان است، به بازیچه مسئولان دانشکده و دانشگاه تبدیل شده است؟
چرا به مشکلات عدیده دانشکده، از جمله وضع اسفبار سایت، نبود اتاق مطالعه و اتاق شورای صنفی رسیدگی نمیشود؟
در راستای سوالات مطرح شده، ما دانشجویان دانشکده کامپیوتر، خواستار پاسخگوئی صریح شفاهی و کتبی ریاست دانشکده و مسئولین معاونت فرهنگ در آمفی تئاتر دانشکده و در حضور تمامی معترضین هستیم.



این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
گویا هنوز پس از سی سال این مشکل حل نشده و هنوز مدیران دانشگاه تهران به دنبال یونیفورم هستند. ای کاش آقای احمدینژاد این مشکل را هم مانند دیگر مشکلات مملکت با تشکیل یک معاونت جدید و صدور فرمانی قاطع برای همیشه حل کنند. نگران آن روزهایی هم نباشند که در پاسخ به منتقدان خود با تمسخر میگفتند «مگر مشکل مملکت، مو و لباس جوانان است؟»
