جامعه محترم دانشگاهی صنعتی امیرکبیر
نظر به توهین، هتک حرمت و افترای فراوانی که در روزهای اخیر از جانب تعدادی از عناصر شناخته شده و مورد حمایت مسوولین نهاد رهبری در نشریات وابسته و توسط نامههای جعلی در فضای دانشگاه به کرّات بیان و توزیع گردیده و در استای آگاهی بخشی، ذکر نکات زیر ضروری مینماید.
۱- مسوول نهاد رهبری، جناب آقای حجهالسلامیراحمدی بین دو نماز ظهر و عصر در تاریخ چهارشنبه ۳/۳/۸۵، نکاتی را بیان کردند که غیر مستقیماً افترا به اعضای انجمن اسلامی دانشجویان محسوب میشود. ایشان با اشاره به تصمیم هیات نظارت بر تشکلها در مورد انتخابات انجمن اسلامی دانشجویان، اعتراضات گسترده اخیر دانشجویان و انجمن اسلامی را به دستهایی نسبت دادند که از بیرون مملکت و در جهت بحرانی کردن فضای دانشگاه به پیش میرود، ایشان علیرغم تمامی ادعاهای خود، به نماینده انجمن اسلامی هیچ وقتی جهت پاسخگویی و روشن کردن اذهان نمازگذاران ندادند. (و لایجرمنّکم شنئان قوم علی الّا تعدلو. نباید دشمنی گروهی شما را بر آن دارد که عدالت و انصاف را رعایت نکنید) (مائده ۸ )
۲- پس از اتمام نماز جماعت ظهر چهارشنبه، عدهای از افراد شناخته شده منسوب به بسیج و کانون اندیشه (صفایی، افراشته، پورصالحی و…) ضمن غصب میکروفون مکبر مسجد و انحصاری کردن آن، نه تنها به نمازگزاران هوادار انجمن اسلامی وقت صحبت ندادند. که علناً با پرده دری و بیحیایی انواع تهمت و افترا از جمله (کفر، الحاد، منافق، آمریکایی و…) را به اعضای انجمن اسلامی نسبت دادند.
«یا ایها الذین آمنوا اجتنبوا کثیراً من الظّن ان بعض الظّن اثم و لا تجسسوا و لا یغتنب بعضکم بعضا…ـ ای کسانی که ایمان آوردهاید، از بسیاری از گمانها بپرهیزید که پارهای از گمانها گناه است و جاسوسی نکنید و برخی از شما غیبت برخی نکند… (حجرات ـ۱۲)»
۳- سه تن از رانده شدگان سابق انجمن اسلامی که سالها از اتمام تحصیلشان میگذرد به نامهای درویش، دزفولی و سلیمی در آستانه انتخابات سالیانه انجمن اسلامی، هر روز با هماهنگی نهادهای اطلاعاتی و امنیتی به مسجد دانشگاه آمده و اقدام به فتنهانگیزی و تحریک نمازگزاران علیه انجمن اسلامی میکنند.
این افراد روز چهارشنبه پس از خروج از مسجد اقدام به ضرب و شتم دبیر شورای هماهنگی کانونهای فرهنگی، هنری و تنی چند از دیگر دوستان دانشجو نموده و متواری گردیدند.
«و آنچه را سینههایشان پوشیده یا آشکار میدارد، پروردگارت میداند (قصص ۶۹)»
بدیهی است در روزهای آتی چنانچه این افراد همچنان بر فتنه انگیزیهای خود ادامه دهند طعم برخورد شدید دانشجویان را خواهند چشید.
در پایان ضمن ادای احترام به تمامی دانشجویان و اساتید آزاده پلیتکنیک تهران، و تاکید بر پاسداری از حقوق اساسی دانشگاهیان و حفظ آزادیهای آکادمیک، جامعه دانشگاهی را به آرامش و پایداری در حظ آرمانها و خواستههای به حق خود دعوت مینماید.
«بندگان خدا کسانی هستند که همه اقوال را میشنوند و سپس از بهترین آن پیروی میکنند.»
والسلام علی من التبع الهدی
انجمن اسلامی دانشجویان
دانشگاه صنعتی امیرکبیر
(پلیتکنیک تهران)



این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
گویا هنوز پس از سی سال این مشکل حل نشده و هنوز مدیران دانشگاه تهران به دنبال یونیفورم هستند. ای کاش آقای احمدینژاد این مشکل را هم مانند دیگر مشکلات مملکت با تشکیل یک معاونت جدید و صدور فرمانی قاطع برای همیشه حل کنند. نگران آن روزهایی هم نباشند که در پاسخ به منتقدان خود با تمسخر میگفتند «مگر مشکل مملکت، مو و لباس جوانان است؟»
