همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
باز دور جدیدی از بازداشت فعالین دانشجویی شروع شد. یاشار قاجار و عابد توانچه در امیر کبیر، پویا هیبت اللهی و فرید هاشمی در دانشگاه تهران، امید عباس قلی نژاد و پیمان پیران و برخی دیگر از فعالین دانشجویی در دانشگاه های تهران، زنجان، ارومیه توسط نیروهای لباس شخصی بازداشت شده اند و به مکان نامعلومی برده شده اند.
داستان تلخی که گویی تکرار آن پایانی ندارد و این شام تیره را نهایتی نیست. دانشجویان در دهه پیش بیش تر از دیگر اقشار جامعه چهار دیواری زندان را زیارت کرده اند و رنج انفرادی، تنهایی تحمیلی، تحقیر، توهین و آزار های جسمی و روانی را تحمل کرده اند. تا مسیر رسیدن به ایرانی آباد و آزاد و سرافراز هموار گردد. شک ندارم این بار نیز چیزی عاید بازداشت کنندگان نخواهد شد جز آنکه عزم دانشجویان جزم تر خواهد شد. همانگونه که بازداشت های قبلی حاصلی در بر نداشت و نتیجه اش رادیکال تر و مصمم تر شدن جنبش دانشجویی را به همراه آورد.
نمی دانم این عزیزان در کدامین بازداشتگاه و سلول بسر می برند. آیا زیر اخیه رفته اند تا در زیر فشار بی خوابی، کتک و … به کار های نکرده اعتراف کنند. تا حرف های کیهان، رسالت و دیگر محافل اقتدارگرا ثابت شود که اعتراضات دانشجویی اخیر زیر سر بیگانگان و اغراض سیاسی جریان خاصی در دانشگاه بوده است.! اما می دانم بار ها و بار ها بازجویان در گوششان خوانده و می خوانند که اینجا پایان خط است. اما زندان تمام می شود و آن گسست و جدایی که بازجو می کوشد بین حال و گذشته برقرار کند ، روی نخواهد داد . زندانی آرمانگرا حتی اگر او را بشکنند دوباره به هویت اصلی و فضای مانوس خود باز خواهد گشت.
آخر از این حضرات باید پرسید اگر هر اعتراضی با اشارت بیگانگان صورت می گیرد و آنان این چنین مبسوط الید هستند پس تکلیف سیستم امنیتی و نظامی عریض و طویل و بودجه های هنگفتی که صرف آن می شود، چیست؟ اگر بیگانگان می توانند هر آن که اراده کنند کشور را به نا آرامی بکشانند پس اول باید صحنه گردانان سیتم امنیتی به جرم بی کفایتی محاکمه شوند .
آدرس غلط دادن در زمانه کنونی دردی را دوا نمی کند .این اعتراضات پژواک خواست ملت ایران است و با بگیر و به بند جلوی آن را نمی توان گرفت و صورت مسئله را نمی شود پاک کرد. در جهان کنونی کشوری امنیت دارد که سینه های مردمانش آکنده از رضایت باشد و دموکراسی، نظام متکثر حزبی، آزادی و عدالت در آن جریان داشته باشد. انباشت مطالبات تحقق نیافته روز به روز سیر صعودی می یابد و وای از آن روزی که سیل مطالبات ملت از سد های سرکوب عبور کند.
ای کسانی که به فرموده قران گوش ها و چشم ها را بسته اید و برق قدرت چنان مسحور تان کرده است که واقعیات را نمی بینید، فریب قدرت ناپایدار امروز را نخورید که به یمن اسلحه و زور بر مرکب مراد سوارید. بر سرنیزه شاید بتوان تکیه کرد ولی بر آن نمی توان نشست.
تلاش و مقاومت این عزیزان و دیگر آزادیخواهان در بند نوید بخش طلوع صبحی دیگر گونه است که فجر آزادی و رهایی را بشارت می دهد. زمستان پاینده نیست.
مخوان ای جغد شب لالایی شوم
که پشت پرده بیدار است خورشید
